Maria belt mij omdat haar ex nog een bijdrage in de woonkosten wil, terwijl zij daar al lang niet meer woont en zelf woonlasten heeft. Het is vastgelegd in hun convenant dat in Den Helder is gemaakt met een mediator. Maria woont nu in Deventer. Als ik het convenant bekijk valt mij op dat Maria veel minder verdient dan haar ex-man, maar geen alimentatie heeft gevraagd. En van zijn pensioen heeft zij afgezien. Terwijl hij veel meer heeft opgebouwd. En het huis is aan hem toegedeeld voor een prijs die wel erg laag lijkt. Waarom heb je dat allemaal gedaan vraag ik? Omdat ik mij schuldig voel. Mijn ex wil daar graag met de kinderen blijven wonen. Die zijn al bijna volwassen. Hij zegt dat dat anders niet kan. En de kinderen kiezen partij voor papa, omdat ik de scheiding wilde. Ze heeft zich er bij neergelegd dat ze bijna niets krijgt, maar nu hij ook nog geld van haar wil wordt het haar te gek. Maar wat nu, want er is een convenant dat ook bij de rechtbank is vastgelegd. Alleen in hele bijzondere gevallen kun je daar onderuit. Met veel moeite en een procedure lukt het uiteindelijk om zijn pensioen alsnog verdeeld te krijgen terwijl hij afziet van haar pensioen. En kan hij toch de woning en de hypotheek op naam krijgen. Zo is er een eerlijkere verdeling gekomen. En nu komt het tussen haar en de kinderen vast ook weer goed. 

 

Het gebeurt vaak dat in een scheiding één van beiden uit schuldgevoel zichzelf tekort doet. Dat mag op zich wel, maar je moet wel weten waar je het over hebt, en de mediator heeft daar een belangrijke rol in. Die moet er voor zorgen dat er een evenwichtige regeling komt. In dit geval hadden de mediator en de de advocaat die het convenant naar de rechtbank heeft gestuurd hun werk niet goed gedaan. Dat gaf achteraf veel gedoe en kosten. Allemaal onnodig. 

De vader met de grote auto.

Elly heeft wel een vader, maar die heeft haar toen ze klein was niet erkend. Dat wilde haar moeder in die tijd niet. Haar moeder kon niet voor haar zorgen en ze groeide bij een tante op. Pas toen ze een 10 was leerde ze haar vader kennen. Daarna zag ze hem regelmatig en hadden ze het best fijn.

Toen Elly ging studeren wou ze graag een bijdrage van haar vader. Maar hij wilde haar niets geven, want hij was arbeidsongeschikt en had maar een lage uitkering, en nog een ander kind om voor te zorgen.

Maar Elly geloofde dat niet, want vader reed in een grote dure BMW. Hij had net een nieuwe inboedel. Hij ging regelmatig in het buitenland op vakantie en had een jaarplaats op een luxe camping.

Daarom vroeg Elly alimentatie via de rechtbank. Toen Elly dat deed was vader zo boos dat hij riep dat zij misschien wel zijn dochter niet was. Dat was natuurlijk erg pijnlijk. Tot dat moment had niemand daar ooit aan getwijfeld. Toen deed Elly ook een officieel verzoek om het vaderschap vast te stellen.

De middagworkshop van het Vfas-congres heet “in contact gaan en blijven”.

Het zaaltje stroomt vol. Op de achtergrond stroomt het verkeer op de A2 lekker door.

Op het laatste moment schuift bij ons aan tafel vooraan in de hoek nog een cursist aan.

De docente komt enthousiast op gang. Het gaat over mentale modellen. We bekijken allemaal onze omgeving met onze eigen bril, vanuit ons eigen referentiekader, daar komt het op neer. Ineens zie ik uit een ooghoek de laatkomer bladeren en strepen. Wat doet hij nou? Hij neemt zorgvuldig een dossier door, en kijkt af en toe even op als iets dat wordt gezegd dat even zijn aandacht trekt.